Kto może windykować.

Nie, radca prawny i adwokat nie ma wyłączności na dochodzenie należności w imieniu i na rzecz klienta, aczkolwiek z zachowań i zgorszenia prezentowanych przez niektórych z nich wobec windykatorów i firm windykacyjnych (nie-prawników i nie-kancelarii prawnych), można odnieść wrażenie, iż uważają za świętokradztwo i bezprawne wtargnięcie, gdy takie podmioty zajmują się egzekwowaniem roszczeń. Zadają czasem niby retoryczne pytanie "jaka jest podstawa prawna do działania firm windykacyjnych?" Ano jest taka podstawa: Konstytucja i ustawa o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 r. Koniec i kropka. Co ciekawe jednak, to niektórzy z przedstawicieli palestry postępują tak nikczemnie, że ze świecą szukać zachowań o podobnym poziomie (a raczej braku) etyki w firmach "okołoprawnych" - jak czasem nazywa się firmy windykacyjne. Tymczasem prawo przewiduje, że windykator - nie prawnik lub po prostu jakikolwiek obywatel może być pełnomocnikiem innego podmiotu (osoby fizycznej lub prawnej) nawet w sądzie i przed organem egzekucyjnym! Wystarczy, że podpiszą ze sobą umowę przelewu powierniczego wierzytelności. Wówczas pełnomocnik na czas obowiązywania umowy staje się formalnie wierzycielem i jeżeli zdecyduje się dochodzić roszczenia sądownie, uzyska orzeczenie na swoje nazwisko, będąc w postępowaniu powodem. Jak wiadomo, wierzyciel nie musi od razu po upływie terminu płatności kierować roszczenia na drogę sądową. Może próbować polubownych (bardziej lub mniej), pozasądowych negocjacji z dłużnikiem, jak czynią firmy windykacyjne, aby sobie i klientowi zaoszczędzić żmudnego oczekiwania na finał sprawy sądowej oraz ewentualnie postępowania egzekucyjnego, trudnego zresztą do przewidzenia jeżeli idzie o efekt. Kodeks cywilny stoi na stanowisku dopuszczalności przelewu wierzytelności cywilnoprawnych bez zgody dłużnika, chyba że sprzeciwia się to ustawie, umowie stron lub właściwości zobowiązania. Jednak art. 512 kc przewiduje, iż dopóki zbywca nie zawiadomił dłużnika o przelewie, spełnienie świadczenia do rąk poprzedniego wierzyciela (zbywcy) ma skutek względem nabywcy, chyba że w chwili spełnienia świadczenia dłużnik wiedział o przelewie. Z treści przepisów kc dotyczących przelewu wierzytelności można wyprowadzić następujące wnioski. Po pierwsze, zawiadomienie dłużnika o cesji nie ma żadnego wpływu na ważność lub skuteczność przelewu określonej wierzytelności - oba zdarzenia są od siebie całkowicie niezależne. Po drugie natomiast, skuteczne zawiadomienie dłużnika o cesji oddziaływa na skutki, jakie wiążą się z zapłatą na rzecz poprzedniego wierzyciela. Powołany wyżej art. 512 kc chroni dłużnika działającego w dobrej wierze - dłużnik, który nie wie o przelewie może nadal świadczyć na rzecz poprzedniego wierzyciela (zbywcy), co wywołuje skutek wobec nowego wierzyciela (nabywcy). Zapłaty na rzecz zbywcy nie można uznać za skuteczne - wobec nabywcy wierzytelności - spełnienie świadczenia przez dłużnika, jeśli dłużnik wiedział o przelewie: bądź w drodze zawiadomienia go o tym fakcie przez zbywcę, bądź w inny sposób. Ochrona dłużnika przestaje bowiem działać, gdy dłużnik wiedział o przelewie w chwili spełnienia świadczenia.